Dag Zuidas! Hallo, designertas!

Susanne (28) had een goedbetaalde baan als advocate op de prestigieuze Zuidas. Toch was ze niet gelukkig. Ondanks de opgetrokken wenkbrauwen uit haar omgeving, was het voor haar genoeg reden om haar hele leven om te gooien. Ik interviewde haar voor tijdschrift Grazia, en haar verhaal is nu ook hier te lezen op mijn eigen online magazine. 

bag2

‘Veel mensen zagen alleen het plaatje van jonge, aanstormende top – advocate op stiletto’s. Ik kreeg reacties als ‘Weet je wel zeker waar je mee bezig bent?’ En ‘Weet je wel wat je weggooit?’ Ik kon het ergens wel begrijpen. Ik had natuurlijk een behoorlijke status, en financiële zekerheid. Maar dat alleen was niet genoeg.’

‘Ik was pas 23 toen ik begon met werken op de Zuidas. Hoewel ik uit  een echt artsengezin kom, besloot ik toch om rechten te gaan studeren. Een vriendin van mijn moeder was advocaat, dat vond ik altijd heel interessant. Mijn studietijd was geweldig. Ik heb in Leiden, Barcelona en Londen gestudeerd, en liep stages in ondernemingsrecht. Die specialisatie kon me de breedste basis bieden, dacht ik.  Toen het uiteindelijk tijd werd voor mijn traineeship (een soort stage op een advocatenkantoor, red) besloot ik hoog in te zetten. Ik wilde op het hoogste niveau werken en solliciteerde daarom bij een van de meest prestigieuze kantoren op de Zuidas. Degene met wie ik het gesprek had was direct enthousiast, en dat was wederzijds. Het leek me de beste start van mijn carrière die ik kon hebben. Het duurde niet lang voordat ik meewerkte aan grote zaken, samen met gepassioneerde, slimme mensen.

Ik was heel jong toen ik begon, en dacht dat ik al heel wereldwijs was, onder andere omdat ik in het buitenland had gestudeerd. Maar dat viel in praktijk nogal tegen. Door mijn werk kreeg ik te maken met druk en stress. Hoewel ik steeds beter ‘nee’ leerde te zeggen, vond ik het lastig een goede balans te zoeken tussen mijn werk en sociale leven. Langzamerhand realiseerde ik me steeds vaker dat ik niet echt gelukkig was. Ik voelde me een klein spinnetje in een immens groot web. Ik kwam er achter dat het eigenlijk niet zo veel invloed had, wat ik deed. Niet echt.  Ik vond heel fijn om te werken met supergetalenteerde mensen, en sommige ex-collega’s mis ik tot op de dag van vandaag nog steeds, maar ik merkte dat zij enorm enthousiast werden als er een nieuwe zaak binnenkwam. Ik had dat gevoel niet. Ik kreeg geen kriebels in mijn buik van mijn werk, voelde geen vreugde als we een zaak gewonnen hadden.

bag3

Dat gevoel was behoorlijk confronterend. Ik had me voor honderd procent in mijn werk gestort, en nu bleek het een grote deceptie. Even heb ik er nog over nagedacht om een ander vakgebied te  kiezen. Iets tastbaarders, zoals merken en modellenrecht. Aandelen staan tenslotte alleen maar op papier, maar een Adidasbroek kun je naast een namaakexemplaar met drie strepen leggen, en uitleggen waarom het inbreuk het merkenrecht is. Toch dacht ik : ‘Ik kan nu wel weer een spin in het web worden, en inderdaad, misschien kan ik tot iets groots uitgroeien. Maar wil ik dat echt? Wil ik niet liever iets waar ik echt mijn eigen stempel op kan zetten?’ Ik wist dat ik niet lang meer kon blijven twijfelen. Het moment was aangebroken om een keuze te gaan maken. Mijn traineeship liep namelijk af, en daarna zou ik echt advocaat worden.

Mijn vriend merkte dat ik niet lekker in mijn vel zat. Hij stond achter me en moedigde me aan  om uit te zoeken wat ik echt wilde. Ik ben een open persoon, dus de mensen die dicht bij me staan stonden niet echt te kijken toen ik hen vertelde over mijn twijfels. Anderen zagen alleen het plaatje aan de buitenkant. Ze vroegen of ik wel wist wat ik weggooide, maar mijn besluit stond vast. Ik wilde erachter komen wat mensen drijft in hun werk. Daarom heb ik met heel veel mensen gesproken. Ik heb zelfs een cassiere in de supermarkt uitgehoord over haar toekomstdromen en over wat ze leuk vond aan haar werk. Ik ben gaan praten met ondernemers van allerlei vakgebieden. Met mijn studieadviseur, onze bedrijfsjurist, recruiters en een redacteur van een tijdschrift, alles om meer te weten te komen over hun vak.

Ik had altijd voor ogen dat ik advocaat wilde worden, en nu wist ik het niet meer.  Ik wist alleen dat dit het niet was. Steeds weer kwam een gedachte bovendrijven: Een eigen tassenmerk. Tassen zijn altijd mijn nummer een accessoire geweest. Je kleding verander je elke dag. De ene dag stoer, en de andere dag klassiek, maar een tas is de final touch die je outfit maakt of breekt.  En elke vrouw kent de paniek als je je tas kwijtraakt. Je hele wereld zit erin, het is bijna een onderdeel van je  identiteit. Daarom zeg ik altijd: ‘No bag, no story’.

tassen

Ik had nu wel een idee welke richting ik uit wilde, maar nog geen idee waar ik moest beginnen. Hoe kwam ik er bijvoorbeeld achter welke modellen al op de markt waren? Omdat ik houd van schrijven en fotograferen dacht ik: ‘Ik ga een blog beginnen.’ Via dat blog wilde ik gaan bekijken hoe ik van mezelf een merk zou kunnen maken, en daar later eventueel een tassenmerk aan zou kunnen verbinden. Het leek me de perfecte manier om onderzoek te kunnen doen in hoe de modewereld reilt en zeilt.

Ik had mijn besluit net pas genomen toen ik een advertentie in de krant zag voor een cursus: The Vogue Intensive Summer Course aan Condé Nast College of Fashion & Design. Deze cursus was speciaal opgezet om mensen met een passie voor mode grondig klaar te stomen voor een carrière in de modewereld. Het leek wel voorbestemd! Ik liet de advertentie aan mijn zus zien, en die zei direct: Dat moet je doen!’ Ook mijn vrienden vonden het een geweldig idee. Nog diezelfde avond heb ik mijn aanmeldingsbrief geschreven. Vlak daarvoor had ik alvast mijn blog gepubliceerd, zodat ik dat wat ik zou leren direct in praktijk kon brengen.

De cursus was geweldig. Het was de meest creatieve, inspirerende periode in mijn leven. Elke dag zat ik van negen tot vijf op school,  en daarna moesten we opdrachten maken zoals trendvoorspelling en covers maken voor tijdschriften. Mijn studiegenoten kwamen vanuit de hele wereld. Mensen uit Mozambique, Chili, Hongkong, Mexico en Noorwegen. Van zeventienjarigen tot tot moeders van twee kinderen. Ook de redenen waarom mijn medestudenten de cursus volgden waren behoorlijk uiteenlopend: De een deed het puur voor de fun, de ander om zich om te scholen, of zich te oriënteren. De hele ervaring was voor mij persoonlijk een enorme bevestiging dat ik in de goede richting zat. En: dat de fashionwereld niet alleen maar vol met bitches zit, want daar was ik beetje bang voor.

bag

Toen ik terugkwam moest ik nog drie maanden terug naar de Zuidas om mijn opleiding af te maken. Ondertussen had ik wel aan al mijn collega’s vertelt dat ik deze cursus zou gaan doen. Iedereen wist dus wel dat ik een ander pad zou gaan bewandelen. Gelukkig vond iedereen het alleen maar ontzettend stoer dat ik mijn droom achterna durfde te gaan. Waar ik ook heel blij mee ben is dat ook mijn ouders me altijd bleven steunen. Ze zagen wel dat ik niet zomaar in het diepe sprong, maar dat ik echt wist waar ik mee bezig was.

Na het afronden van mijn opleiding ben ik vijf weken gaan reizen. Ik wilde mijn leven in de advocatuur symbolisch afsluiten.  Toch zit het dienstverlenende van een advocaat echt in me. Daarom besloot ik een advies, communicatie en marketingbureau op te zetten voor tassenmerken en tassenwebshops. Tegenwoordig noem ik mezelf tassenconsultant, ik help merken en webshops om zichzelf stevig te positioneren in de online markt.

Ook schrijf ik gastblogs, productteksten en fotografeer, ik organiseer bloggerevenementen en doe aan trendvoorspelling zodat webshops een beeld krijgen wat ze moeten inkopen voor het komend seizoen. Het is dus heel breed wat ik doe, maar het heeft allemaal hetzelfde doel: tassenmerken laten groeien.

De ambitie om zelf een merk te beginnen is er nog steeds, maar op dit moment haal ik zoveel plezier uit het schrijven en samenwerken met webshops dat ik me daar nu op focus. Het helpt allemaal mee om mijn ultieme droom te bereiken: Dé tassenexpert worden. Maar je weet het nooit: Misschien heb ik over tien jaar wel het grootste tassenmerk in Nederland. Ook hier zet ik hoog in!

Door mijn verhaal te delen hoop ik ook anderen te inspireren om hun hart te volgen. Voor het eerst in mijn leven voel ik echte passie voor mijn werk. Ik heb natuurlijk financieel wel moeten inleveren, maar ik leef inmiddels van de inkomsten die ik haal uit mijn tassen-consultancy bedrijf met mijn marketingwerkzaamheden. Verder heb ik gelukkig een goede buffer op kunnen bouwen van mijn goede advocatensalaris. Maar wat het belangrijkste is: Ik spring nu ‘ s ochtends echt uit bed om achter mijn computer te gaan zitten. Dat was wel anders toen ik nog op de Zuidas zat. 

Benieuwd naar Susannes site? Surf dan snel naar http://bagatyou.com/

Beeld: Facebook 

redactie

Add your Biographical Info and they will appear here.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *